Aktywne formy Funduszu Pracy

Na podstawie art. 57 ust. 6 Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu[1] – Minister Pracy i Polityki socjalnej – określa w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady finansowania wydatków z Funduszu Pracy.

Zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, wydatki Funduszu Pracy mające na celu przeciwdziałanie powstawaniu bezrobocia (polityka prozatrudnieniowa) – to aktywne formy Funduszu Pracy. Zaś wydatki łagodzące tylko skutki istniejącego bezrobocia (mniej efektywne od pierwszych, ale niezbędne z socjalnego punktu widzenia) to pasywne formy Funduszu Pracy. Niestety, wydatki na ten drugi cel dominują w wydatkach Funduszu Pracy. Wynika to stąd, że wysokie, kilkunastoprocentowe bezrobocie powoduje taką skalę zapotrzebowania na zasiłki, że wydatki na inne, efektywniejsze ekonomicznie i długofalowe skuteczniejsze cele, muszą być redukowane.

Do aktywnych form przeciwdziałania bezrobociu, finansowanych ze środków Funduszu Pracy, zalicza się:

  • usługi pośrednictwa pracy;
  • szkolenia;
  • prace interwencyjne;
  • roboty publiczne;
  • pożyczki dla bezrobotnych;
  • pożyczki dla zakładów pracy;
  • poradnictwo zawodowe;
  • aktywizację zawodowa absolwentów.

Ich regulacja znajduje się w Ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Usługi pośrednictwa pracy polegają na bezpłatnym udzielaniu pomocy osobom bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu odpowiedniego zatrudnienia, a pracodawcom w znalezieniu odpowiednich pracowników. Usługi te świadczone są na zasadach: pełnej dostępności dla wszystkich bezrobotnych i pracodawców, pełnej dobrowolności, równości wszystkich poszukujących pracy oraz jawność miejsca pracy (art. 12).


[1] Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 28 lutego 1997 r. (Dz. U. Nr 25, poz. 128).

Makroekonomiczne skutki polityki pieniężnej (model IS-LM)

Istota i założenia modelu

Bank centralny prowadząc politykę pieniężną oddziałuje na podaż pieniądza, która staje się impulsem do zmian takich wartości jak stopa procentowa, kurs walutowy, ale także dla wartości realnych: inwestycji, konsumpcji, dochodu narodowego. Te zależności prezentuje jeden z modeli ekonomicznych. Ukazuje on również wzajemne powiązania między dwiema gałęziami polityki gospodarczej państwa, a mianowicie polityką pieniężną i polityką fiskalną. Ten makroekonomiczny model to model IS-LM.

Model IS-LM dokonuje analizy przyjmując w formie zmiennych egzogenicznych podaż pieniądza i wydatki rządowe, natomiast zmiennymi endogenicznymi są: dochód, konsumpcja, inwestycje, eksport netto, stopa procentowa oraz poziom cen. W związku z tym, że model jest analizą krótkookresową poziom cen jest w nim niezmienny, a funkcje będą przyjmować postać liniową[1] [2].

W modelu IS-LM rynki towarowy i pieniężny powiązane są ze sobą za pomocą stopy procentowej. Kształtująca się na rynku pieniężnym stopa procentowa wpływa na popyt na rynku towarowym wyznaczaj ąc poziom dochodu narodowego, który z kolei oddziałuje na rynku pieniężnym na stopę procentową .

Krzywe w modelu przedstawiają sytuację równowagi na rynkach. Krzywa IS (od ang. investments-inwestycje, savings-oszczędności) na rynku towarowym, a krzywa LM (od ang. liguity-płynność, money-pieniądz) na rynku pieniężnym.

Dla określenia skuteczności polityki pieniężnej w modelu IS-LM zasadnicze znaczenie ma nachylenie krzywych IS i LM. Determinanty tej kwestii zostaną ukazane podczas konstrukcji krzywych IS i LM.

 

[1]     R. E. Hall, J. B Taylor, Makroekonomia. Teoria, funkcjonowanie i polityka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995, s. 190-191.

[2]     E. Kwiatkowski, Model IS-LM. Podsumowanie polityki ekonomicznej [w:] Podstawy ekonomii pod red. R. Milewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, s. 613.

Zakończenie pracy magisterskiej

Jak pokazano kwestia przystąpienia państwa do wspólnego obszaru walutowego jest zagadnieniem niezwykle złożonym. Jeden tylko z aspektów tego procesu, mający to umożliwić, polityka pieniężna, musi zatem działać według specjalnie do tego przewidzianej długookresowej strategii. Próba zarysu takiej strategii była celem niniejszej pracy.

Cel ten udało się zrealizować poprzez przeprowadzenie analizy, w obrębie której:

  • wykazano stan obecny w zakresie wypełnienia przez Polskę pieniężnych kryteriów konwergencji;
  • omówiono prawdopodobne problemy jakie mogą wystąpić na drodze do przystąpienia do unii walutowej w tym m.in. wskazano na słabości sztywnego kursu walutowego;
  • wykazano kluczowe problemy jakie należy rozstrzygnąć maj ąc na względzie przystąpienie do unii walutowej na jak najkorzystniejszych warunkach;
  • przedstawienie wzajemnych zależności jakie zachodzą między polityką pieniężną i poszczególnymi kryteriami konwergencji oraz wskazanie na pewne niezależne od polskich decydentów zmienne je determinujące.

Powyższe kroki wraz z uwzględnieniem doświadczeń innych państw pozwoliły na sformułowanie swego rodzaju zaleceń dla decydentów polityki pieniężnej, które pozwolą na minimalizacj ę kosztów przystąpienia do wspólnego obszaru walutowego i jednocześnie pozwolą Polsce już jako członkowi strefy euro na długofalowy zrównoważony wzrost gospodarczy.

Podsumowując można stwierdzić, iż działania w zakresie omawianych problemów sprowadzają się do wykonania następującej sekwencji posunięć:

  • wyboru najlepszego momentu rozpoczęcia starań o akcesję do unii walutowej określonym przez:
  • dokonanie konsolidacji finansów publicznych, przy przyj ęciu koncepcji strukturalnie zrównoważonego budżetu;
  • wzmocnienie podażowej strony gospodarki poprzez uelastycznienie rynków, obniżenia kosztów pracy i uproszczenia podatków;
  • wypełnienia kryteriów konwergencji przed przystąpieniem do systemu ERM II;
  • uzyskania monetarnej konwergencji poprzez wielokrotne i niewielkie w swej skali obniżki stóp procentowych banku centralnego;
  • wynegocjowania korzystnych warunków uczestnictwa w systemie ERM II rozumianych jako:
  • przyjęcie kursu centralnego na poziomie kursu długookresowej równowagi wyznaczonego na podstawie obserwacji kursu rynkowego oraz dogłębnej analizy fundamentalnej;
  • ustanowienie szerokiego pasma wahań +/-15%;
  • wejście do Europejskiego Mechanizmu Kursowego II w sposób stopniowy posługując się przy tym silnym i elastycznym systemem „miękkich pasm wahań”;
  • stabilizację kursu walutowego w systemie ERM II za pomocą:
  • odpowiedniej polityki stóp procentowych;
  • wykorzystanie systemu „miękkich pasm wahań”.

Należy przy tym pamiętać, iż podejmowanie wszystkie tych działań wymaga niezwykłej staranności i ostrożności.

Polityka otwartego rynku

Polityka otwartego rynku polega na prowadzeniu operacji otwartego rynku czyli zakupie, bądź sprzedaży przez bank centralny papierów wartościowych. Kontrahentami banku centralnego w tym wypadku mogą być zarówno banki jak i inne instytucje finansowe, przedsiębiorstwa czy osoby fizyczne. Transakcjom kupna sprzedaży w ramach tego instrumentu podlegają dopuszczone przez bank centralny papiery wartościowe. Najczęściej są to państwowe papiery wartościowe takie jak: bony skarbowe, obligacje państwowe, czasami honoruje się także prywatne papiery wartościowe (obligacje przedsiębiorstw, weksle)[1].

Operacje otwartego rynku reguluj ą podaż pieniądza. Mechanizm ich działania w przypadku sprzedaży przez bank centralny papierów wartościowych sprowadza się do ograniczenia rezerw gotówkowych banków i zmniejszenia możliwości kreacji kredytów przez baki komercyjne, a co za tym idzie zmniejszenia podaży pieniądza. Przy transakcjach kupna jest odwrotnie. Następuje zwiększenie rezerw i zwiększenie kreacji kredytów. Operacje otwartego rynku kształtuj ą więc bazę monetarną, która [jak zauważono w pkt. 1.2. pracy] ma zasadniczy wpływ na podaż pieniądza. Jak stwierdzono wcześniej nie ma tu znaczenia podmiot wchodzący w transakcje z bankiem centralnym, ponieważ zarówno obywatele jak i przedsiębiorcy swoje rozliczenia będą prowadzić poprzez rachunki bankowe.

Za pomocą operacji otwartego rynku bank centralny może też wpływać na stopy procentowe na rynku międzybankowym, co ma swoje reperkusje w postaci zmian podaży pieniądza. Bank centralny oferując do sprzedaży dużą ilość papierów wartościowych doprowadza na rynku do zmniejszenia się ilość rezerw, a w rezultacie (zgodnie z teorią popytu i podaży) podniesienia stopy procentowej. Odwrotna sytuacja następuje [2] w przypadku gdy bank centralny skupuje dużą ilość papierów wartościowych. Fakt, że banki komercyjne dokonując wyboru gdzie skierować swoje rezerwy w akcję kredytową czy zakup papierów wartościowych kierując się korzystniejszą dla siebie stopą procentową daje możliwość także pośredniego wpływania na podaż pieniądza operacjami otwartego rynku [3].

Stroną inicjującą wykorzystanie tego instrumentu polityki pieniężnej jest bank centralny, gdyż to on decyduje kiedy dokonać transakcji. Określenie rozmiarów tychże transakcji także pozostaje w gestii banku centralnego, dzięki czemu może on z góry określić podaż pieniądza. Kolejną zaletą operacji otwartego rynku jest fakt, że dokonują się one w sposób ciągły, a więc wpływaj ą na gospodarkę w sposób płynny. Dzięki tym cechom operacje otwartego rynku są wykorzystywane do bieżących interwencji na rynku, celem niwelowania niekorzystnych tendencji czy błędów w polityce pieniężnej[4].

Operacje otwartego rynku jak widać są precyzyjnym, elastycznym i skutecznym instrumentem kształtowania podaży pieniądza. Dzięki temu stały się popularnym narzędziem polityki pieniężnej w tych krajach, gdzie istnieje dostatecznie rozwinięty rynek papierów wartościowych, pozwalający na ich skuteczne wykorzystywanie.


[1]     Z. Fedorowicz, Polityka pieniężna, Poltext, Warszawa 1998, s. 23.

[2]     J. Borowiec, dz. cyt., s. 434.

[3]     A. Kaźmierczak, dz. cyt., s. 99.

[4]     Tamże, s. 100.

Zasady gospodarowania zapasami

Zapasy to określona ilość magazynowanego asortymentu przeznaczona do późniejszej sprzedaży. Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie magazynu muszą one być na bieżąco monitorowane i uzupełniane. Odpowiedzialny za ten proces jest dział zaopatrzenia. Głównym ich zadaniem jest nie dopuszczenie, aby zapas danego asortyment był bardzo niski, bądź równy zeru. Służą im do tego komputerowe programy do zarządzania zapasami.

Głównym celem zarządzaniem zapasami jest zapewnienie kompletnych dostaw do klienta ze względu na wielkość, oraz terminowość wysyłek. Pracownicy odpowiedzialni za zamawianie towaru muszą liczyć się także z możliwością zwiększenia popytu.

Ilość poszczególnego towaru nie może być zbyt wielka ani zbyt niska. Trzeba brać pod uwagę, że każdy asortyment ma inny termin ważności i nie można doprowadzić do sytuacji, aby zalegał na magazynie i narażać firmę na straty związane z niezdatnością towaru do sprzedaży. Towar musi być uzupełniany bardzo rozsądnie.

Powyższy schemat przedstawia przykładowy cykl obrotu danego towaru na magazynie w czasie. Pokazany na nim jest moment zamówienia danego asortymentu (R) w momencie, gdy zapas zbliża się do poziomu bezpieczeństwa. Ilość takiego towaru wzrasta do stałego poziomu. Cykl ten powtarza się w taki sam sposób.

Zarządzanie zapasami w firmie Selena S.A. nie jest rzeczą prostą ze względu na ilość magazynowanych indeksów (ponad 1000). Fabryki nie zawsze wyrabiają się z produkcją na czas co się wiąże z późniejszymi komplikacjami. Utrzymanie bezpiecznego stanu magazynowanego przy tak wielu rodzajach towaru wymaga dużych zdolności operacyjnych od pracowników działu zaopatrzenia.

Czynniki brane pod uwagę podczas planowania zapasów:

  • Wielkość sprzedaży asortymentu
  • Okres ważności
  • Okres sezonowy
  • Okres targów budowlanych
  • dostępne miejsce na magazynie

Instrumenty Wspólnej Polityki Rolnej

Osiągnięciu wspólnych celów służy wspólna organizacja rynków rolnych, środki polityki społeczno-strukturalnej, zewnętrzna polityka handlowa oraz harmonizacja prawna i system prawny i instytucjonalny. Instrumenty wspólnej polityki rolnej służą osiągnięciu celów tej polityki. Można wyróżnić cztery główne instrumenty wspierania rolnictwa w ramach wspólnej polityki rolnej. Są to: podtrzymywanie cen rynkowych, ograniczenia ilościowe, bezpośrednie podtrzymywanie dochodów oraz wsparcie działań z zakresu rozwoju wsi.

Od 1962 roku podtrzymywanie cen rynkowych było podstawowym instrumentem polityki rynkowej. Stosowanie systemu cen zapewniało stabilizację rynków oraz wyższą cenę produktów w porównaniu do cen na rynkach światowych. Ograniczenia ilościowe stosowane w połączeniu z podtrzymywaniem cen lub dotacjami wyrównawczymi, oprócz zapewnieniu stabilizacji rynków, służyły zmniejszeniu poziomu produkcji rolnej. Do najważniejszych mechanizmów tego typu należą kwoty produkcyjne stosowane w mechanizmie regulacji rynku cukru i mleka. Kwota mleczna została wprowadzona w 1984 roku w celu ograniczenia nadprodukcji mleka. Kwota została ustalona dla całej Wspólnoty i rozdzielona pomiędzy wszystkie państwa członkowskie, z kolei one rozdzielają kwotę pomiędzy producentów za pomocą mleczarni. Podobnie funkcjonują kwoty cukrowe. Bezpośrednie podtrzymywanie dochodów rolników zostało wprowadzone w celu wzrostu dochodów rolników. Polega na tym, że producenci UE otrzymują pewną kwotę pieniędzy ponadto, co uzyskują ze sprzedaży swych produktów na rynku. Jeżeli chodzi o instrumenty wsparcia działań z zakresu rozwoju wsi to polegają one na prowadzeniu korzystnej polityki kredytowej, badań, doradztwa rolniczego, marketingu i promocji oraz dotowaniu środków produkcji.

Oprócz podstawowych instrumentów wspólnej polityki rolnej do środków, które służą osiągnięciu celów zaliczamy instrumenty polityki społeczno-strukturalnej:

  • premie z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej;
  • subwencje rolno-środowiskowe;
  • subwencje na zasilanie gruntów rolnych;
  • subwencje inwestycyjne dla gospodarstw rolnych;
  • subwencje osiedleńcze dla młodych rolników;
  • subwencje dla gospodarstw położonych na niekorzystnych terenach;
  • wsparcie dla wcześniejszej rezygnacji z rolniczej działalności zarobkowej;
  • współfinansowanie inwestycji mających na celu modernizację i zagospodarowanie obszarów wiejskich.

Pierwsze środki interwencji z zakresu polityki strukturalnej wprowadzono ze względu na warunki naturalne dla regionów o opóźnionym rozwoju oraz o trudnych warunkach glebowych i klimatycznych. Kolejne etapy reformy polityki strukturalnej swoją uwagę skierowały na rzecz gospodarstw o trudnych warunkach finansowych, na rzecz młodych rolników i rolników podejmujących działalność poza rolnictwem. W 1992 roku w wyniku wprowadzenia reformy MacSharry’ego w zakresie oddziaływania na struktury agrarne wprowadzono renty strukturalne. Wcześniejsze świadczenia emerytalne miały złagodzić negatywne skutki odchodzenia rolników z rolnictwa w wyniku, czego miał nastąpić spadek podaży produktów rolnych.

Kolejnymi środkami służącymi celom WPR są środki chroniące przed konkurencją towarów importowanych do Wspólnoty są to:[1]

  • cła;
  • kontyngenty;
  • refundacje eksportowe;
  • licencje eksportowe;
  • decyzje sanitarne;
  • opłaty wyrównawcze;
  • certyfikaty;
  • klauzule zabezpieczające.

Narzędzia te gwarantują zachowanie priorytetu wspólnotowego i pozwalają na obecność Wspólnoty Europejskiej na rynkach państw trzecich, dają rolnikom gwarancję skupu ich produktów, a także stabilizację cen, wzrost produkcji oraz wzrost wydatków budżetowych na rzecz gospodarstw najbardziej produktywnych.

[1]   A. Doliwa, D. Krawczyk: Integracja Europejska- Wspólna Polityka Rolna, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003

Plan Rozwoju Obszarów Wiejskich ( PROW)

Tereny wiejskie dotknięte problemem wysokiego bezrobocia, nadmiarem siły roboczej, jak też cechujące się niskim poziomem kapitału ludzkiego i społecznego potrzebują działań opisanych w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich, które mają na celu wspieranie wielofunkcyjnego i zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. W ramach PROW podejmowane będą w Polsce następujące działania:

  • System wcześniejszych emerytur – to program skierowany do rolników, którzy zrezygnują z prowadzenia działalności rolniczej w wieku przedemerytalnym. Program ten dotyczy tych właścicieli gospodarstw rolnych, którzy ukończyli 55 lat i prowadzili działalność rolniczą przez co najmniej 10 lat ( w tym co najmniej przez 5 lat byli ubezpieczeni w KRUS), a teraz chcą przekazać gospodarstwo następcy na powiększenie jego gospodarstwa. Przy tym nie chodzi nawet o zmianę właściciela, a jedynie o wymianę osoby, która w gospodarstwie pracuje. Maksymalna pomoc z budżetu Unii Europejskiej nie może przekraczać 15 tys. euro rocznie, ale może ona zostać wypłacona także w postaci jednorazowego ryczałtu w wysokości do 150 tys. euro. Trzeba jednak pamiętać, że liczby te odnoszą się do krajów Piętnastki, gdzie przeciętne dochody ludności są znaczne wyższe niż w nowo przyjętych krajach UE. Z tego powodu finansowe zachęty do pozbywania się ziem i przechodzenia na wcześniejsze emerytury muszą tam być odpowiednio wysokie. W Polsce wcześniejsza emerytura wyniesie od 210% do 374% kwoty najniższej emerytury.65
  • Wsparcie rolnictwa na terenach o niekorzystnych warunkach naturalnych- celem tego programu jest zapewnienie ciągłości działalności rolniczej poprzez pomoc dla gospodarstw w formie specjalnych dotacji wyrównawczych, rekompensujących koszty i utracone dochody z tytułu gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach naturalnych. W Polsce program ten obejmie trzy grupy terenów: górzyste, nizinne i tereny ze specyficznymi naturalnymi utrudnieniami. Wysokość pomocy, zgodnie z ustawodawstwem UE, wynosi od 25 do 200 euro na hektar UR. W Polsce, w pierwszych latach członkostwa, dopłaty mogą wynieść od 30 do 50 euro na hektar UR.

* Zalesianie gruntów rolnych- Polska, gdzie ponad 80% lasów stanowi własność państwa, jest dla UE pewnego rodzaju wzorem właściwej dbałości o lasy oraz racjonalnego użytkowania ich zasobów. W UE do państwa należy przeciętnie połowa lasów i już z tego względu administrowanie nimi jest trudniejsze. Stosowane obecnie w Unii wsparcie dla gospodarki leśnej ma na celu wycofanie z produkcji rolnej gruntów o niskiej jakości oraz zasilenie ich, przeciwdziałanie degradacji gleby, a także ochronę zasobów wodnych. Unijne wsparcie gospodarki leśnej obejmuje:

  • pokrycie straty dochodów tytułu zaprzestania na zalesionych terenach produkcji rolnej przez okres do 20 lat
  • subwencje na sadzenie lasów oraz ich utrzymanie i ochronę przez co najmniej 5 lat
  • pokrycie kosztów poniesionych na inwestowanie w infrastrukturę leśną

*Programy rolno-środowiskowe: Programy te obejmują przedsięwzięcia dobrowolnie realizowane przez rolnika, związane z gospodarowaniem rolniczym i służące ochronie i zachowaniu dziedzictwa przyrodniczego wsi. Obejmują one:

  • zachowanie rodzimych ras zwierząt i miejscowych odmian roślin uprawnych
  • zagospodarowanie gruntów zaniedbanych i odłogowanych
  • utrzymanie nisko produktywnych łąk i pastwisk o wysokich walorach przyrodniczych
  • utrzymanie siedlisk stanowiących ostoje dzikiej przyrody
  • stosowanie metod przyjaznych dla środowiska bądź metod ekologicznych w rozumieniu ustawy o rolnictwie ekologicznym
  • tworzenie stref buforowych na granicy użytków rolnych z obszarami zadrzewionymi i zbiornikami wód otwartych
  • stosowanie zabiegów w celu ochrony gleby i zmniejszenia strat azotu
  • zmianę form użytków gruntów na mniej dochodową

Niektóre działania są wdrażane w całym kraju lub tylko w obszarze stref priorytetowych, natomiast na terenie całego kraju jest wdrażane rolnictwo ekologiczne, ochrona gleb i wód, strefy buforowe oraz zachowanie lokalnych ras zwierząt gospodarskich.

*Wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych: Warunkiem uzyskania wsparcia będzie przedstawienie przez gospodarstwo planu przedsięwzięcia wraz ze szczegółowym opisem wymaganych inwestycji oraz określeniem celu przeprowadzonej restrukturyzacji. Wsparcie w wysokości 1250 euro rocznie na gospodarstwo przez okres 3-5 lat będzie przyznawane gospodarstwom, które mają szanse stać się gospodarstwami towarowymi.[1]

  • Wsparcie na dostosowanie do standardów UE. Wsparcie polega na rekompensowaniu rolnikom kosztów ponoszonych w związku z dostosowaniem się do standardów Unii Europejskiej w zakresie wymogów środowiskowych, higieny, dobrostanu zwierząt oraz bezpieczeństwa pracy. Maksymalna pomoc w pierwszym roku wynosi 200 euro na hektar. W kolejnych latach pomoc będzie stopniowo zmniejszona. Ogólna wartość roczna nie może przekraczać 25 tyś. euro na gospodarstwo.
  • Wsparcie dla grupy producentów rolnych. Działanie ma na celu podniesienie dochodów rolników dzięki zmniejszeniu kosztów marketingowych, a także poprawę jakości produkcji w wyniku stosowania tożsamych technologii produkcji oraz konfekcjonowania produktów na rynek. Wsparcie może być udzielone na zakładanie i administracyjne koszty działania grup producentów przez okres 5 lat. Wysokość wsparcia nie może przekraczać:[2]
  • w pierwszym i drugim roku- 100.000 euro
  • w trzecim- 80.000 euro
  • w czwartym roku 60.000 euro
  • w piątym roku- 50.000 euro.

*Pomoc techniczna. Działanie mające na celu usprawnienie przebiegu wdrażania innych działań Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich przez odpowiednie przygotowanie wszystkich uczestników procesu jego wdrażania. Pomoc techniczna umożliwia efektywne wykorzystanie środków finansowych pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Aby uzyskać wsparcie w ramach pomocy technicznej należy złożyć wniosek o udzielenie pomocy technicznej wraz ze wszystkimi załącznikami do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Wyszczególnienie Okres programowania 2004-2006
Wydatki publiczne Wkład UE
Renty strukturalne 640,5 512,4
Wspieranie gosp. niskotowarowych 376,3 301
Wspieranie działalności rolniczej na obszarach o

niekorzystnych warunkach gospodarczych

976,8 781,4
Wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i

poprawy dobrostanu zwierząt

348,9 279
Zalesianie gruntów rolnych 101,8 81,4
Dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów UE 243,4 194,7
Pomoc techniczna 34 27,1
Uzupełnienie płatności bezpośrednich 705,3 564,2
Projekty zatwierdzone w ramach Rozporządzenia (KE) Nr

1268/1999

140 105
Grupy producentów rolnych 25,4 20,2
Razem Plan Rozwoju Obszarów Wiejskich 3592,4 2866,4
Źródło: MRiRW.

W latach 2004-2006 na realizację PROW przeznaczone są środki krajowe i unijne w łącznej kwocie ponad 3,5 mld euro. Budżet finansowy działań PROW przedstawia powyższa tabela. Jak widać najwięcej środków przeznaczonych jest ma wsparcie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w wysokości 976,8 mln euro oraz na uzupełnienie płatności bezpośrednich w wysokości 705,3 mln euro.

[1]   M. Korolec: Członkostwo Polski w Unii Europejskiej- na jakich zasadach?, Urząd Komitetu Integracji Europejskiej, Warszawa 2003, rozdz.7., s.58.